Trimüjgan Sultan

Soluk bir gökyüzünün ince bulutlarının arasından altın rengi, parlak sarı güneş ışınları süzülüyor. İnce ağaç dallarında biriken çiğler minik yağmur damlaları gibi damlıyor. Narin çiçekler kış yorgunu gövdelere yumuşaklık ve canlılık katarken, kızaran ağaçlar mora bürünüyor. Havadaki pus erirken ve hafif sis göklere doğru yükselirken, saraya giden yolun her iki yanındaki çimler güneş ışığı parıltılarıyla parlıyor.

Çimenlerin zümrüt yeşili ve benekli güneş ışığının sıcaklığı, yaklaşan ilkbaharın neşeli bir karışımıdır. Tîrimüjgân, kıvrak ince belli figürü, bal rengi gözleri, inci beyazı omuzlarına zarifçe düşen uzun kumral saçları, nezaketi ve nazik yetiştirilmesiyle kıtalar ötesinde ünlü bir Kafkas güzelidir. O zarafetin vücut bulmuş halidir. Her gülümsemesi değerlidir.

Nezaketi efsanevidir. Kendisi de mor menekşeler, çuha çiçekleri, beyaz karanfiller, kar beyazı gardenyalar ve bol leylaklarla harmanlanmış bir çiçek gibi, Çırağan Sarayı bahçelerindeki her zamanki yürüyüşünü yapmaktadır. Baş döndürücü kokularla yıkanıyor. Genç manolya ağacının altına yerleştirilmesini istediği kırmızı kadife koltuğa yerleşiyor.

Zarif parmakları altın telli tamburun narin tellerini çekiyor. İsmail Dede Efendi’nin şarkısının hüzünlü sözleri Sultanın yakut kırmızısı dudaklarından, ağrıyan bir ruha şifa gibi dökülür: “Lanetli bir Kader kalbimi bıçaklıyor, ama tek günahım seni sevmek...” Tîrimüjgân, 1839 yılında Sultan Abdülmecid ile evlenerek Osmanlı Sarayının kraliçesi oldu. Sonuna kadar kocasına delicesine aşık kaldı.

Babasının yerine tahta geçen Abdülhamid'i doğurdu.