Pertevniyal Sultan
Boğaziçi bugün mutluluğu bulamıyor. Gün batımında güneş ateşe dönüştüğünde kızıl akıyor, gökyüzünü sihirli bir şekilde pembenin derin tonlarına boyuyor. Ve karanlık çöktüğünde, ay buluttan buluta atlarken gümüşle dönüşümlü olarak grileşiyor. Ve son olarak, sağanak mı yağacağına yoksa sadece çiseleyeceğine mi karar veremeyen yağmur damlalarından siyaha dönüyor.
Pertevniyal Sultan da iyi döşenmiş odasının ortasındaki kırmızı halının üzerinde dimdik ayakta dururken akan sulara bakıp melankoliye kapılıyor. Afrodit gibi, Venüs gibi uzun boylu, kremsi kolları ve yuvarlak kalçalarıyla oldukça güzel. Kestane rengi saçları dalgalanıyor ve ışığı yakalayarak altın zerrecikleriyle parlıyor, yavaşça başını çevirerek en ince mermerden yontulmuş gibi görünen bir profili gösteriyor. Yıl 1871.
Üstün zekalı bir Kafkas güzeli olan Pertevniyal henüz on altı yaşında, ancak şimdiden Sultan II. Mahmud'un tutkusu haline gelmiş, sarayın dikkatini ve bağlılığını çekmiştir. Kendisinin tek bir tutkusu vardır: İstanbul'un Aksaray semtinde yaptırdığı caminin ve külliyesinin tamamlandığını görmek. Sultan sadece caminin arazisi için 7.538 altın sikke ödemiş ve kütüphanesine 1.055 eşsiz eser bağışlamıştır.
İtalyan mimar Montani'yi Türk uzmanlarla işbirliği yapması ve Türk mimarisinin unsurlarını Gotik ve Hint mimarisiyle birleştiren bu zarif ibadethaneyi inşa etmesi için tuttu. Avlu kapılarının her iki tarafını mermer sütunlu cephelerle süslediler. Kemerlerin üzerine kabartma motifler oydular ve ön tarafta ferahlatıcı çeşmeler yarattılar. Bugüne kadar etkileyiciliğini koruyan, narin ve şaşırtıcı derecede güzel bir yaratılış.
