Pertevniyal Sultan

Boğaziçi bugün mutluluğu bulamıyor. Gün batımında güneş ateşe
dönüştüğünde kızıl akıyor, gökyüzünü sihirli bir şekilde pembenin derin
tonlarına boyuyor. Ve karanlık çöktüğünde, ay buluttan buluta atlarken
gümüşle dönüşümlü olarak grileşiyor. Ve son olarak, sağanak mı yağacağına
yoksa sadece çiseleyeceğine mi karar veremeyen yağmur damlalarından siyaha
dönüyor. Pertevniyal Sultan da iyi döşenmiş odasının ortasındaki kırmızı
halının üzerinde dimdik ayakta dururken akan sulara bakıp melankoliye
kapılıyor. Afrodit gibi, Venüs gibi uzun boylu, kremsi kolları ve yuvarlak
kalçalarıyla oldukça güzel. Kestane rengi saçları dalgalanıyor ve ışığı
yakalayarak altın zerrecikleriyle parlıyor, yavaşça başını çevirerek en ince
mermerden yontulmuş gibi görünen bir profili gösteriyor. Yıl 1871. Üstün
zekalı bir Kafkas güzeli olan Pertevniyal henüz on altı yaşında, ancak
şimdiden Sultan II. Mahmud'un tutkusu haline gelmiş, sarayın dikkatini ve
bağlılığını çekmiştir. Kendisinin tek bir tutkusu vardır: İstanbul'un Aksaray
semtinde yaptırdığı caminin ve külliyesinin tamamlandığını görmek. Sultan
sadece caminin arazisi için 7.538 altın sikke ödemiş ve kütüphanesine 1.055
eşsiz eser bağışlamıştır. İtalyan mimar Montani'yi Türk uzmanlarla işbirliği
yapması ve Türk mimarisinin unsurlarını Gotik ve Hint mimarisiyle birleştiren
bu zarif ibadethaneyi inşa etmesi için tuttu. Avlu kapılarının her iki
tarafını mermer sütunlu cephelerle süslediler. Kemerlerin üzerine kabartma
motifler oydular ve ön tarafta ferahlatıcı çeşmeler yarattılar. Bugüne kadar
etkileyiciliğini koruyan, narin ve şaşırtıcı derecede güzel bir yaratılış.