Şevkefza Sultan

Sis yavaş yavaş kalkıyor. İstanbul'un üzerinde şimdi sadece ince bir pus
perdesi asılı duruyor. Şevkefza Sultan, karşı kıyıdaki tepeler ve yalılar
netleşmeye başlarken az önce elinden bıraktığı bir kitabı almak için
eğiliyor. Ardından, sisin geri kalanının eridiği ve güneşin gökyüzünde
parlamak üzere bulutları delip geçtiği o ışıltılı an geliyor. Boğaziçi'nin
suları güneş ışığının kristal parçalarını şakacı bir şekilde yansıtıyor.
Sultan Abdülmecid'in eşi Şevkefza, bu görkemli yeniden uyanışın şaşırtıcı
manzarası karşısında büyülenmiştir. O, Abaza kökenli bir Kafkasyalıdır.
Gördüğü bir rüya ona saraydaki ilk gününü hatırlatmıştır. O zamanlar uzun
siyah saçlı küçük bir kızdı. Anı, dudaklarına bir gülümseme getirdi. O zaman
ona “neşe veren kişi” anlamına gelen Şevkefza adını vermişlerdi. 7 Ağustos
1867, bir Çarşamba. Zeytin gözlü Sultan Dolmabahçe Sarayı'nda sevinç
içindedir. Oğlu Prens Murat'ın Avrupa'ya gitmesinden bu yana bitmek bilmeyen
kırk beş gün geçti. Fransa Kralı Üçüncü Napolyon'un onuruna düzenlenen Paris
Büyük Sergisi münasebetiyle Batı'nın tüm şehirlerini ziyaret etti. Prens'in
içinde bulunduğu yatın dün gece Varna limanından ayrıldığı ve her an
İstanbul'a gelmesinin beklendiği haberi geldi. Halk sahilde toplanmış, bütün
gece onun adını zikretmişti. Şevkefza Sultan işlemeli sandalyesine uzanıyor.
Oyma tavandan kendisine bakan bir tabloya dalıp gidiyor. Şimdi huzurlu ve çok
daha mutlu. Sevgili oğlu yakında onun yanında olacak.