Adile Sultan
1870 yılının Fındıklı Sarayı'nda serin bir Mayıs sabahı. Doğan güneşin
altın ışınları Boğaz'ı saran ince sisin son izlerini eritiyor. İstanbul'un
muhteşem silueti ufukta parıldamaya başlıyor. Sarayın içinde parlak güneş
ışığı salonun altın süslemelerini parlayan elmaslara dönüştürüyor. Sultan II.
Mahmud'un ela mavi gözlü kızı, orta yaşlı Âdile Sultan, çok sevdiği bir Hicaz
Hümâyun şarkısında ustalaşmaya odaklanmıştır. Kederli bir yaprak hışırtısı,
Sultanın dikkatini notalardan Kız Kulesi'nin su mermeri siluetine çekiyor.
Kıyıya yakın minik bulutlar güçlü rüzgarın etkisiyle birbirini kovalıyor.
Sultanın zihni zamanda geriye yolculuk yapar... Annesi öldüğünde Âdile daha
dört yaşındaydı. Sadece dokuz yıl sonra, padişah babası eşini mezara kadar
takip etti. Bu arada genç prenses edebiyat, hat ve müzik alanlarında iyi bir
eğitim alıyordu ve 1845'te Mehmet Ali Paşa ile tanıştırıldı. Düğünleri yedi
gün yedi gece sürdü ve başkentin tüm vatandaşları tarafından geniş çapta
kutlandı. Neşetâbat Sarayı'nda birkaç yıllık mutluluk onundu, ancak Sultanın
üzerine yakında karanlık çökecekti. Önce ağabeyi Abdülmecid, ardından
hayatının güneşi, çok sevdiği kocası ve kısa bir süre sonra da tek kızı
Hayriye vefat etti. Âdile'nin dünyası altüst olmuştu ama bu onun yaşama arzusunu
ya da halkının hayatını iyileştirme hırsını azaltmayacaktı. Tüm bu acıları
çeken kadın, başarılı bir müzik bestecisi ve usta bir hattat olmasının yanı
sıra, kraliyet ailesinde toplu şiirlerinden oluşan bir cilt yayınlayan tek
kişidir. Güzel sanatlar tutkunu biridir. Kanuni Sultan Süleyman'ın
şiirlerinden oluşan 'Muhibbî'nin yayımlanmasını sağlar. Cömerttir ve
başkalarını düşünür. On dört hayır kurumu kurar ve halka hizmet etmek için
önemli gücü dahilindeki tüm imkanları kullanır. Maddi durumu yetersiz olan
gelinlere çeyiz bağışlar, yoksullara ev verir ve kuruyan çeşmelere su
tesisatı yaptırır. Bâlâ'da bir hayır binaları kompleksi yaptırır ve
Silivrikapı'da bir okul kurar... Âdile Sultan'ın yaşlı gözleri yavaşça Hicaz
Hümâyun'un notalarına döner.
