Hatice Sultan

Yüzyıllık çınarların yapraklarına çok yüzlü elmaslar gibi iri yağmur damlaları düşüyor. Leylakların minicik çiçekleri üzerinde inci gibi damlacıklar asılı duruyor. Gökyüzü tüm gözyaşlarını bir kerede dökmeye kararlı görünüyor. Şiddetli yağmur Hatice Mahfiruz Sultan'ı Çinili Köşk'ün sırlı çinileri altına sığınmaya zorluyor. Özenle düzenlenmiş bahçe büyük bir su birikintisine dönüşmüştür.

Oraya giren hiç kimse çamurdan kaçamaz. Yağmur nihayet dindiğinde, güneş ışığı bulutların arasından kendini gösteriyor. Sıcaklığı ve parlak ışığı sırılsıklam olmuş çimlerin üzerinde şefkatli bir okşayış gibidir. Çerkes güzeli Hatice, değerli İran halıları üzerinde hafif dans adımlarıyla pencereye yürüyor. Zarif elleriyle ateş kırmızısı perdeleri ardına kadar açıyor.

Zümrüt yeşili duvağı içinde bugün özellikle baştan çıkarıcıdır. Şekilli vücudunun kıvrımları, sanki İtalyan bir usta tarafından boyanmış gibi akıcı bir şekilde birbirine karışıyor. Berrak teni ilkbaharın özüdür. Uzun kirpikleri gözlerini güçlü güneş ışığından korumak için titreşiyor. Bir gökkuşağı, renkli oklarını yamacın karşısında kavislendirmiş.

Bu durum Sultanı heyecanlandırır. Kalbinin kralı Sultan I. Ahmed için usulca bir aşk şiiri söyler: “Sultanım, kocam, sen benim gözümün nurusun! Seni rüyalarımda görebilmek için geceyi sabırsızlıkla bekliyorum. Benim tek sevgilim, tatlı efendim!

Seni istiyorum, sana ihtiyacım var, seni özlüyorum. Sen benim sevdiğim tek kişisin, sevebileceğim tek kişisin.” Hatice Sultan pencereden dönerek perdelerin kapanmasına izin verir. Yumuşak koltukta uykusuna kaldığı yerden devam eder. Padişahın onun yanına gelmesine daha saatler vardır...