Dilaşub Sultan

1641 yaz ortasındaki sıcak hava dalgası hafızalardaki tüm sıcaklardan daha yoğundu. Haftalar boyunca güneş gökyüzünden öfkeli alev dalgaları halinde aşağı dökülerek İstanbul'u kavurucu bir fırına dönüştürmüştü. Serinletici bir esinti için çaresiz kalan vatandaşlar, yapraklı dallarını tüm meydanlara yaymış asırlık çınarların gölgesine sığınıyorlar. Haremde çalınan tambur ve neylerin müziğini dinliyorlar. Melodi, Gazi Giray Han'ın bestelediği neşeli ve şehvetli bir prelüd olan “Mahur”dur. Boğucu sıcağa rağmen ruhları heyecanlandırıyor ve iştahları kabartıyor.

Dilâşub Sultan Kırım asıllıdır. Bacaklarını kavuşturmuş ve bol kollu beyaz gömleğinin eteğinin altına sıkıştırmıştır. Ellerinden birini asil bir jestle dizinin üzerinde tutar. Serinlemek için çiçek baskılı elbisesinin düğmelerini dekoltesine kadar açmıştır. Kırmızı zemin üzerine sarı baskılı kaftanı omzunda hafifçe durmaktadır. Mor tacındaki elmaslar güneş ışınlarını yansıttıkça göz kamaştırıyor.

Sultana eşlik eden cariye, süslü bir yelpazeyle ona ancak bir miktar rahatlık sunabiliyor. Dilâşub'un zümrüt yeşili gözleri, sedef kakmalı sehpaya bıraktığı mektuba bir kez daha ilişiyor. Mesajını şimdiden sayısız kez okumuştur ama yine de içini neşeyle doldurmakta, yüzünü memnuniyetle aydınlatmakta, sıcağı tamamen katlanılabilir kılmaktadır. Mektup kocası, tüm Osmanlıların hükümdarı Sultan İbrahim'dendir. “Benim güzel Dilâşub'um! Ben senin kölen, en sadık hizmetkârınım.

Aşkımın sınırı yok. Bedenimi, ruhumu ve kalbimi sana teslim ediyorum. Senin merhametine kaldım. Sensiz ölecekmişim gibi hissediyorum. Duam odur ki bu gece bana gelesin. Beni sevmen ve benim olman için.

Senin için çaresizim.” Dilâşub, İbrahim'in kalbinde öyle büyük bir tutku uyandırmıştır ki, onun tek mutluluğu ona sarılmak ve onun tarafından kucaklanmaktır.