Muazzez Sultan

Üç haftadan uzun bir süredir sarayın üzerinde masmavi, bulutsuz bir gökyüzü lüks içinde parlamaktadır. Yakınlarında bulunan herkesi sarhoş eden birleşik parfümüyle derin kokulu güllerin, karanfillerin ve her türden renkli kır çiçeklerinin bolluğu üzerinde aralıksız parlamıştır. Bu ilkbaharın mucizesidir ve Muazzez Sultan'ın gençlik masumiyetinde melodik bir şekilde yankılanmaktadır. Odalığı eşliğinde her gün gün batımında bahçeyi ziyaret etmektedir.

Yumuşak minderlerle onun için yaldızlı bir sedirin hazırlandığı, kırmızı karanfil desenlerinde ipek işlemeli bir kanopinin altındaki ikinci karaağaca doğru zarifçe yürür. Elmas işlemeli kadifeden yapılmış elbisesinin eteği, Sarayburnu'ndaki sarayın yanından akan, her daim esintili Boğaz'ın dalgalı sularını yansıtarak attığı her adımla birlikte sallanıyor. Yıl 1642. Tutkuyla ve sadakatle sevmeyi öğrendiği Sultan İbrahim ile düğününün üzerinden henüz tam bir yıl bile geçmemiştir.

O, haremin gözde kadınlarının en güzeli ve haremdeki en yeni kişidir. Her gece kocasıyla birlikte olmayı arzuluyor ama bunu sadece tamburuna söylüyor. Koyu mavi gözlü, uzun kirpikli uzun boylu Venedik güzeli, mücevherli tamburu odalığının kınalı ellerinden alıyor ve tutkuyla çalarak şarkı söylüyor: “Sırrını değersiz insanlara söyleme. Kalbini kimseye açma.

Bu neşeli özlemi saraylılarla paylaşma ki dedikodu olmasın, alay konusu olmayasın, onların aşağılamalarına hedef olmayasın. Ah benim efendim, benim Sultanım, benim biricik İbrahim'im! Senin gözlerine baktığımda tüm acılarım kayboluyor. Sen benim yanımda olduğunda dünyanın tüm mutluluğu benimdir.”

Muazzez Sultan'ın gül rengi dudaklarından dökülen içten dizeler, tamburun melankolik sesinde erir ve meleklerin dans ettiği gökyüzünün yükseklerine süzülen aromatik bahçe havasının bir parçası haline gelir.