Muazzez Sultan

Üç haftadan uzun bir süredir sarayın üzerinde masmavi, bulutsuz bir
gökyüzü lüks içinde parlamaktadır. Yakınlarında bulunan herkesi sarhoş eden
birleşik parfümüyle derin kokulu güllerin, karanfillerin ve her türden renkli
kır çiçeklerinin bolluğu üzerinde aralıksız parlamıştır. Bu ilkbaharın
mucizesidir ve Muazzez Sultan'ın gençlik masumiyetinde melodik bir şekilde
yankılanmaktadır. Odalığı eşliğinde her gün gün batımında bahçeyi ziyaret
etmektedir. Yumuşak minderlerle onun için yaldızlı bir sedirin hazırlandığı,
kırmızı karanfil desenlerinde ipek işlemeli bir kanopinin altındaki ikinci
karaağaca doğru zarifçe yürür. Elmas işlemeli kadifeden yapılmış elbisesinin
eteği, Sarayburnu'ndaki sarayın yanından akan, her daim esintili Boğaz'ın
dalgalı sularını yansıtarak attığı her adımla birlikte sallanıyor. Yıl 1642.
Tutkuyla ve sadakatle sevmeyi öğrendiği Sultan İbrahim ile düğününün
üzerinden henüz tam bir yıl bile geçmemiştir. O, haremin gözde kadınlarının
en güzeli ve haremdeki en yeni kişidir. Her gece kocasıyla birlikte olmayı
arzuluyor ama bunu sadece tamburuna söylüyor. Koyu mavi gözlü, uzun kirpikli
uzun boylu Venedik güzeli, mücevherli tamburu odalığının kınalı ellerinden
alıyor ve tutkuyla çalarak şarkı söylüyor: “Sırrını değersiz insanlara söyleme.
Kalbini kimseye açma. Bu neşeli özlemi saraylılarla paylaşma ki dedikodu
olmasın, alay konusu olmayasın, onların aşağılamalarına hedef olmayasın. Ah
benim efendim, benim Sultanım, benim biricik İbrahim'im! Senin gözlerine
baktığımda tüm acılarım kayboluyor. Sen benim yanımda olduğunda dünyanın tüm
mutluluğu benimdir.” Muazzez Sultan'ın gül rengi dudaklarından dökülen içten
dizeler, tamburun melankolik sesinde erir ve meleklerin dans ettiği
gökyüzünün yükseklerine süzülen aromatik bahçe havasının bir parçası haline
gelir.