Mihrişah Sultan

7 Nisan 1789'un öğleden sonrası. Beyaz, parlak güneş ışığı Haliç'in
sularından yansıyarak onları gümüşe boyuyor. Büyük gül fidanının sıcaktan
solmuş gülleri uyuyor gibi görünüyor. Sultan III. Mustafa'nın dulu Mihrişah
Sultan, bu boğucu, olağanüstü günde vakit geçirmek için süslü bir gölgeliğin
gölgesindeki kadife sedirde uzanıyor. Sarışın odalık, tavus kuşu tüyü bir
yelpazeyle Sultanı yorulmadan yelliyor. Baharın ilk tomurcuklarıyla giyinmiş
ağaç dalları, bulutsuz gökyüzünün saf mavisini zarif bir dantel gibi örtüyor.
Aniden defalarca patlayan bir top ateşi tüm İstanbul şehrini sarsıyor.
Atışlar, oğlu Sultan III. Selim'in Osmanlı tahtına çıkışını müjdeliyor. Bir
haremağası bu önemli haberi duyurmak için heyecanla koşarak geliyor: “Benim
en değerli hanımım, siz artık bir Valide Sultansınız. Sultanın Annesi!”
Mihrişah, tuttuğu kitabın parmaklarından dizlerinin üzerine kaymasına izin
veriyor. On beş uzun yıllık bekleyişin ardından en ateşli dileği nihayet
gerçekleşti. Şu anda kırk beş yaşında olan ve hala çarpıcı bir güzelliğe
sahip olan Sultan, bir “Valide”nin geleneksel maiyeti eşliğinde Topkapı
Sarayı'na dönecektir. Altı beyaz atın çektiği yaldızlı arabası, fakirlere
altınlar dağıtılırken Divanyolu'ndaki yeniçeriler tarafından selamlanır.
Arabası Babüssaade'den geçtiğinde, yeni hükümdar annesini üç kez yere
eğilerek selamlıyor. Arabasının penceresinden uzattığı elini öpüyor. Mihrişah
Sultan, Eyüp'te kendi masraflarıyla bir kamu binaları kompleksi yaptırdı.
İçinde hepsi onun adını taşıyan bir imarethane, bir okul, bir kütüphane, bir
çeşme ve bir türbe bulunuyor. Ayrıca İstanbul'un neresinde ihtiyaç varsa
oraya birçok çeşme yaptırdı.