Mihrişah Sultan
7 Nisan 1789'un öğleden sonrası. Beyaz, parlak güneş ışığı Haliç'in sularından yansıyarak onları gümüşe boyuyor. Büyük gül fidanının sıcaktan solmuş gülleri uyuyor gibi görünüyor. Sultan III. Mustafa'nın dulu Mihrişah Sultan, bu boğucu, olağanüstü günde vakit geçirmek için süslü bir gölgeliğin gölgesindeki kadife sedirde uzanıyor.
Sarışın odalık, tavus kuşu tüyü bir yelpazeyle Sultanı yorulmadan yelliyor. Baharın ilk tomurcuklarıyla giyinmiş ağaç dalları, bulutsuz gökyüzünün saf mavisini zarif bir dantel gibi örtüyor. Aniden defalarca patlayan bir top ateşi tüm İstanbul şehrini sarsıyor. Atışlar, oğlu Sultan III. Selim'in Osmanlı tahtına çıkışını müjdeliyor.
Bir haremağası bu önemli haberi duyurmak için heyecanla koşarak geliyor: “Benim en değerli hanımım, siz artık bir Valide Sultansınız. Sultanın Annesi!” Mihrişah, tuttuğu kitabın parmaklarından dizlerinin üzerine kaymasına izin veriyor. On beş uzun yıllık bekleyişin ardından en ateşli dileği nihayet gerçekleşti. Şu anda kırk beş yaşında olan ve hala çarpıcı bir güzelliğe sahip olan Sultan, bir “Valide”nin geleneksel maiyeti eşliğinde Topkapı Sarayı'na dönecektir.
Altı beyaz atın çektiği yaldızlı arabası, fakirlere altınlar dağıtılırken Divanyolu'ndaki yeniçeriler tarafından selamlanır. Arabası Babüssaade'den geçtiğinde, yeni hükümdar annesini üç kez yere eğilerek selamlıyor. Arabasının penceresinden uzattığı elini öpüyor. Mihrişah Sultan, Eyüp'te kendi masraflarıyla bir kamu binaları kompleksi yaptırdı. İçinde hepsi onun adını taşıyan bir imarethane, bir okul, bir kütüphane, bir çeşme ve bir türbe bulunuyor.
Ayrıca İstanbul'un neresinde ihtiyaç varsa oraya birçok çeşme yaptırdı.
