Fatima Sultan

Yine fantastik bir İstanbul günbatımı. Gökyüzünü turuncu ve kırmızının tüm tonlarına boyarken, Boğaziçi'nin suları mor dalgacıklar halinde uzun gölgeler yansıtıyor. Güneş son bir alev salvosu fırlatıyor ve harcanmış gümüş gibi ıslak ufka batıyor. Kıyı boyunca uzanan köyler alacakaranlıkta hayalet gibi görünüyor.

Ateşli manzaradan ve sonrasından büyülenen Fatma Sultan, sanki kendisi de gökyüzünde erimiş gibi hissediyor. Doğuştan Kafkas olan Fatma, en çok güllere olan sevgisiyle hatırlanır. Kızarmış yanakları ve dolgun kırmızı dudaklarıyla kendisi de bir güle benzeyen Fatma'ya Gülistû (gül bahçesi) lakabı verilmişti. Altın iplikle işlenmiş güllerle süslü eflatun renkli kadife bir kaftan giyiyor.

Hayattaki konumuna yaraşır şekilde en ince kalitededir. Gün batımı renkleri yerini geceye bırakmış, odadaki karanlığı aydınlatmak için sadece Sultan'ın elmas işlemeli saç süsünün parıltıları kalmıştır. Pencereye yaklaşır ve kendisine yukarıdan göz kırpan elmas gibi ince bir hilal olan yeni aya hayranlıkla bakar. Kalbi ağırdır.

Sevgili kocası Abdülmecid Han'ı özlemektedir. Acı bir şekilde gülümseyerek düşünür: “Aşk büyüdür. Kontrol edebileceğiniz bir şey değildir. Kimse kendi isteğiyle aşık olmaz.”

Fatma'nın kocasına olan bağlılığı sonsuzdur. Bu aşkın simyası karşısında büyülenmiş hisseder ama anlayamaz. Oğlu Vahdettin'in uzun Osmanlı padişahları silsilesinin sonuncusu olduğu Fatma Gülistû Sultan, 1861 yılının Mayıs ayında, henüz otuz bir yaşındayken ve İstanbul güller içindeyken, kalbinde hala aşkla hayata veda etmiştir.